" माया माया माया "

भो, तिम्रो माया अलि धेरै भएन र? अलिकती कम गर्दिदा हुन्थ्यो कि? धेरै माया कहिल्यै पाइएन, धेरै माया कहिल्यै खोज्दा नि खोजिएन। यो पहिले कहिल्यै नपाएको माया, यो पहिले कहिल्यै नखोजेको माया, पचाउ म कसोरी? तिम्रो यस्तो माया पचाउन त्यो हजमोला ले को त हो नि तर खै खाना त नपचाउने त्यो हाजमोला के पचाउथ्यो यतीका माया।

माया माया माया। अचम्मको छ यो माया। नहुदा नि हैरान हुने, हुदा नि हैरान नै हुने। यी दुईमा फरक अवश्य होला तर हैरानी, हैरानी त हैरानी नै हो नि हैन?

" आजकल मुटु काप्छ म बस्ने क्याटमान्डुमा "

आजकल मुटु काप्छ
म बस्ने क्याटमान्डुमा
हो, जाडो असाध्यै बढ्याछ
म बस्ने क्याटमान्डुमा।।

म पनि त तिमीजस्तै हु के र
मलाई नि तिम्लाई जस्तै पर्छ
बारम्बार सम्झाउथे नि म, हैन
सुन्यौ भएन त तिम्ले भने जस्तो
छेकेन त आखिर चिसो बतास
सायद तिम्ले सोचेको
तिम्रो सुन्दर मनले बनाइदेको
डाडारुपी बलियो पर्खाल
त्यो अलि बेग्लै थ्यो कि
त्यो अलि अग्लै थ्यो कि।

एकाबिहानै सिरेटो चल्छ
बाक्लो लुगाले पार लाउदैन
साझपख त नकुरा गर झन
ओढ्ने खप्याउदा नि सकिदैन
खै कुन कुनाबाट चिसो छिर्छ
खै किन यति माया गर्छिन प्रकृति
दिउँसोको घाम त्यति घमाइलो छैन
आजकल, केही दिन भो
खै त्यति रमाइलो पनि छैन।

साच्चै आजकल मुटु काप्छ
म बस्ने क्याटमान्डुमा
हो, जाडो असाध्यै बढ्याछ
म बस्ने क्याटमान्डुमा ।।

" उस्को आत्मा "

आजै र राती सपनीमा
एकजना चिनेको मान्छे देखे
कहि कतै हराएको मान्छे देखे
पछि कसैले सम्झायो मलाई
ऊ ऊ हैन रैछ मैले सोचेको ऊ
उजस्तै देखिने अरु नै कोही रैछ
ऊ नमजाले मसग रिसाको मान्छे
म उसग नमजाले रिसाको मान्छे
सम्भबै थेन नि त हाम्रो भेट पनि
मनले के मान्थ्यो, मन मुला मन नै हो
लुकीलुकी उजस्तै उसलाई हेरिरहे
सायद भारी हुने यो छातीको देब्रे पाटोमा
अझै कतै मायाको टुक्रो बाकी हुदो हो।

पहिले ऊ औधी माया गर्थ्यो मलाई
पछि माया देखाउनै जानेन उस्ले
अलि मूर्ख जस्तै के, म पनि तेस्तै बने
जस्तालाई तेस्तै ढिडोलाई निस्तै
उबाट पहिलेजस्तै माया खोज्थे म
उपनि मबाट तेस्तै खोज्थ्यो कि कतै
थाहै पाइएन, कठैबरी पत्तै लाइएन
रिसको आगोमा माया खरानी भैसकेछ
अफसोच, अफसोच,
जलिसकेको खरानी गङगा सेलाउनुपर्ने
त्यो पनि त गरिएन रिसैरिसको बिषमा
सायद त्यसैले तर्साउछ उस्को आत्माले
यस्तै भीडहरुमा त्यस्तै एकान्तहरुमा।

" हाई हाई निद्रा "

हो म ओछ्यानमा पल्टिन्छु
अनि एकछिनमा आँखा चिम्लन्छु
आँखा चिम्लिरहेकै हुन्छु
बस पल्टिरहेकै मात्र हुन्छु
थकानले लखतरान हुदा पनि
थकानको थ नहुदा झन के हुनु
जे जस्तो जुनसुकै अवस्थामा पनि
आँखा चिम्लिरहेको नाटक मात्र
पल्टिरहेको नाटक पात्र मात्र
हो निद्राको ठुलो भोक छ मलाई
सायद कुनै ठुलो शोक छ मलाई
हाई निद्रा
हाई निद्रा
हाई हाई निद्रा।।

धेरै समय बितिसकेको छ
यस्तो नाटक गर्दै आएको
जीवनको यत्रो कालखण्ड
यसैमा हो ब्यतित गरेको
हो म पोख्त नाटककार भैसके
नाटक निर्देशनको काम देओस
त्यो नि मजाले गरिन्छ अब
मलाई सोध निद्रा के थियो के थिएन
मलाई सोध निद्रा के हो के होइन
हो निद्राको ठुलै भोक छ मलाई
सायद कुनै ठुलै शोक छ मलाई
हाई निद्रा
हाई निद्रा
हाई हाई निद्रा।।

" जब मैले मलाई देखे "

थर्थर कापे
झाक्री के काप्थ्यो त्यस्तो कापे
आङ जिरिङ्ग भयो
रौ ठाडा ठाडा भए
जब मभित्रको म देखे
बुझ्न सकेको म
बुझ्न नसकेको म
दुबैलाई देखे
झल्झली देखे
यी आखैअगाडी देखे।

कैले देख्याथेन
सगै यी दुईलाई
मिल्थेनन के मोराहरु
खै आज के भो
के चमत्कार भो
परमशत्रु सगै हुनु
अझ काधमा काध हुनु
हो रैछ बा हो रैछ
सुर्य पश्चिम बाट उदाउने
बगेको खोला पनि फर्कने।

पहिलेपहिले त
एउटाको खुसीमा अर्को दुखी
एउटाको दुखमा अर्को खुसी
अहिले देखेको त
अचम्मै छ बा
साथसाथै छन दुबै
हसिलो बनेछन दुबै
यी दुईलाई तेस्तो देखी
तटस्थ म पनि त्यतै गए
हो म पनि खुसी भए।।

" खै मिल्नुको विकल्प "

हेर त बोतलको पानी
छल्छल छल्किन्छ
फेरि शान्त हुन्छ
केही थोपाहरु छुट्टिन्छ्न
फेरि मिल्छन त आखिर
त्यै एकछिन अघिकै बोतलभित्रै।

पोखीएर बाहिर पुगेकाहरु पनि
बाफ हुन्छन
अनि बादलसग मिसिन्छन
एउटै भाडाबाट छुट्टिएका
र भिन्न ठाउँमा खसेकाहरु पनि
तेस्तै गर्छन आखिर
बाफ बन्छन अनि उड्छन
बादलसगै मिसिन्छन
अनि हावासगै बहन्छ्न
र कतै पहाडमा ठोक्किन्छ्न
र त पानी पर्छ
था छ होला नि
पठ्यासुन्या छ होला नि।

कोही त्यै बेला मिसिन्छ्न
कोहि नदि बन्दा मिसिन्छन
कोहि ताल बन्दा मिसिन्छन
कोही नदी ताल बाट उड्छ्न फेरि
बोतलबाट पोखिएका थोपाजस्तै
यति सम्म नमिलेका हरु पनि
आखिर मिल्छन त
त्यै ठुलोभन्दा ठूलो
गहिरोभन्दा गहिरो
महासागरमा आखिर
खै मिल्नुको विकल्प
केही देख्तिन म त
कुन्नी के पो देख्छौ तिमी।

" सेतो कोइली "

आज मैले एउटा कोइली देखे
सेतो, निख्खर सेतो
सेतो हिमाल देख्या छ नि
हो बिल्कुल, बिल्कुल तेस्तै
सफा, चिटिक्क, सुन्दर
सगरमाथाको देशमा
ए हैन हैन
सगरमाथा हाम्रो भन्ने देश छ नि
हो, त्यै देशको छिमेकी देशमा
गौतम बुद्दको देशमा
ए हैन हैन
बुद्द हाम्रोमा जन्मेको भन्ने देश छ नि
हो, त्यै देशको छिमेकी देशमा...............
coming soon.............................. :-) :-)

" लोभी, नीच र स्वार्थी मान्छे "

जब जब राम्रो कुरा देख्छ नि मान्छे
त्यो आफै सँग भैदे सपना देख्न थाल्छ
एकाएक उस्को मनमा द्वन्द चल्न थाल्छ
कुबिचार र सुबिचारको
जित्छ केले त आखिर, यी दुईमा?
जित्छ केवल लडाइको तमासा हेर्ने मान्छे
किनकी दुबै त्यै मनुवाकै सोचका उपज हुन्
हो मान्छे बेलाबेला ताण्डव देखाउछ
बेलाबेला सानोतिनो भुत नै चढ्छ उसमा
चाहेको पाउन यति बढी लालसा राख्छ कि
राम्रो नराम्रो ख्यालै नराखी जाइलाग्छ तेस्कै लागी
हो मान्छे साच्चिकै लोभी छ
हो मान्छे साच्चिकै नीच छ।।

आफुले अरुका लागी गरेको एक एक कामको
अझ नगरेका एक दुई काम कुरा थपेर
नमेटिने गरि नहराउने गरि आफ्नै मनमा साक्षीसहितको प्रमाण जम्मा गर्छ, कडा प्रमाण
र बदलामा,
बदलामा जस्लाई आफुले सहयोग गरेको हो
उबाट क्वान्टिटी र क्वालिटीमा सानो कमी होस्
उद्द्ण्ड हुन्छ मान्छे र देखाउन थाल्छ ताण्डव नाच
यतिबेला उस्लाई लाग्दो हो सायद
देवो के देव महादेव मै हुँ
ससारमा यदी कोही महादेव छ भने
त्यो भन्दा पनि ठूलो महादेव मै हुँ
र म बराबरकै महादेव छ भने पनि
ताण्डव नाचको अधिकार सिर्फ मसँग छ।

मलाई अचम्म लाग्दैन ,
पीडित प्रति सहानुभूति अनुभूति पनि हुँदैन
किनकी पीडित भनाउदो खुद पिडक पनि हो
उसँग पनि कडा प्रमाण छ अरु कसैको लागी
परेका बेला उस्ले पनि खुद ताण्डव देखाउछ
हो मान्छे साच्चिकै नीच छ
हो मान्छे साच्चिकै स्वार्थी छ।।

" कलियुगको भीम "

सत्ययुगका सत्यहरिश्चन्द्रको पालाजस्तो
कतिपल्ट सोँचे मैले, कतिपल्ट आँटे मैले
लौजा! म नि सत्यवादी बन्छु अब
सत्य बोल्दैमा सत्यको पक्ष लिदैमा
मेरा बाउआमाको के नै जान्छ आखिर
चेत प्राण तब खुले जब जाने मैले
परेका बेला छ नि, चट्टै रुमाल क्यामालुम
शीरको बली पनि चढाइन्छ यहाँ
अब म आफैँ डराउछु बेलाबेला,
कतै बेलैमा अबेला हुने काम त भैराछैन यहाँ।

त्रेतायुगका रामचन्द्र दाजुको पालाजस्तो
कतिपल्ट सोँचे मैले, कतिपल्ट आँटे मैले
लौजा! अब भगवान जस्तो बन्छु पक्का
मान्छेको हित हुने काममा हिट हुन्छु
सुशासन ल्याउछु मर्यादापुरुषोत्तम बन्छु बनाउछु
तब झल्यास्स भए निद्राबाट जब जाने मैले
जिउँदो भगवान देखेकै छैनन् प्रजाले
जिउँदो भगवान देखिसहन्नन् रे राक्षसले
अब म आफैँ डराउछु बेलाबेला,
जवानीमै भगवानकहाँ पठाइदिने त हैनन् कतै।

द्वापरयुगका भीम दाजुको पालाजस्तो
कतिपल्ट सोँचे मैले, कतिपल्ट आँटे मैले
लौजा! अब भीम दाजुजत्तिकै बलवान् बन्छु
जिमखाना जान्छु टन्न डाइट पेल्छु
कौरवजतीलाई जरैदेखी उखेलेर फ्याल्छु
तब डम्बेल फ्यालेर भागेँ जब जाने मैले
भीम दाजुलाई नै डम्बेलमा बाधेर
जिम गर्दैछन आदरणिय कौरब दाजुहरु
अब म आफै डराउछु बेलाबेला,
भीम नाम सुनेर दाजुसँगै बाँधे भने त सकिगो नि।

हो, कति बखत मैले
सत्य बोलेको मन पराइदैन
सत्य बोल्नै दिइदैन कति बखत
कति बखत त,
म आफैँ डराउछु सत्य बोल्न
राज्यप्रजाको सेवा गर्ने सोच छोडी
बरु पहेँलो मेवा खाइन्छ , त्यो पनि,
कौरबका आँखामा धुलो पसेको बेला
हो, म मोडर्न कौरबहरुसँग साह्रै डराउछु
असत्यबादी, मर्यादापुरुषोखत्तम, काँतर,
गमेर हेर त, रत्तिभर फरक छैनाैँ तिमी र म।

" मन मिल्नेहरुको अमेलको कथा "

उस्ले भनी फोन नगर मलाई
किन नगर्नु माया लाग्छ
गर्छु गर्छु मैले भने
पर्दैन भने त उस्ले फेरि भनी
रिसालु भन्दा नि बिषालु
आक्रामक शैलीको आवाज
अब चाहिँ रीस उठ्यो है मलाई नि
नगर भनेसी नगर नगर, ठिकै छ
धेरैबेर उस्तै बस्न पत्थर हो र म
पत्थर हो र दाजु मेरो मुटु
तै पछि गएर ढुंगा त माटो हुन्छ भन्दोरैछ बिज्ञान
इँटाको जवाफ इँटाले दिन हाम्लाई नि आउँछ
आन्दोलनमा ताक्दा ताक्दा यो सहरमा
इँटाढुङ्गाको सदुपयोग गर्न जानिएकै छ
सहरमा भट्टीको कमी पनि छैन हौ दाजु
इँटाभट्टीको कुरा गरेको नि फेरि
नाम इटहरी नभएनी यो सहर
सानोतिनो के उस्तै अझ ठुलो इटहरी नै हो
आक्रामक हुन हाम्लाई नि आउँछ हौ दाजुकी बहिनी
जेठान बनाउन मिल्ने दाजुकी बहिनी।

सुरुसुरुमा त एकपटकमै मनाइन्थ्यो हौ गाँठे
अब सकिदैन, सकिदैसकिदैन दाजु
दुईदुई पटकभन्दा बढी कोशिस गर्नु र?
रिसाइरहने उस्लाई मनाइरहनु र?
पृथ्वीनारायण र म मा के फरक रहला फेरि?
दुईदुई पटकको कोसिस नि खेर जादा
कम्ता दुख्दैन दाजु यो मन
मन बुझ्नेझै लागेरै त हो नि
माया र पिरतिको कुरा गरेको
थाहै पाइन दाजु यादै रहेन दाजु
पिरतीमा पिर भन्ने शब्द नि छ भनेर
व्याकरण पढ्न त पढ्याथ्यो खै
सायद मायाको व्याकरण अलि बेग्लै हुदो हो
मन मिल्ने उसँगको अमेल चलिरहन्छ सधैजसो
अब बारम्बार यै गीत गुँजिन्छ दाजु
खुत्रुक्कै पार्यो जेठान तिम्रो बैनीले
मलाई खुत्रुक्कै पार्यो जेठान तिम्रो बैनीले।।

" लोड सेडिङ "

अन्धकार रात

चकमन्न छ टुप्कीहरुमा

लाल्टिन र टर्चलाइटहरुमा

सिर्फ टाँगिएका छन् 

बिना करेन्टका तारहरु

हेर्दा यस्तो लाग्छ 

एका जमानामा करेन्ट बोक्थे ती 

तर आज,

लुगा सुकाउनु तिनको एकमात्र काम

म धेरै भिन्नता देख्तिन

लुगा सुकाउने तारहरु 

र शिवजीका नागहरुमा

किनकि 

न त्यो तारले सधैं करेन्ट बोक्यो 

न त नागले चढाएको दूध नै पियो 

दुबै मुर्ति हुन्, मुर्तिझै छ्न्

अब अन्धकार पीडित जनताहरु

हरेक रात पुर्णी हुने 

र सुर्यझै चन्द्रमाको शक्ति हुने

बरदान माग्न हिड्दैछ्न्

उनै सृष्टिकर्ता ब्रह्मासँग।

ब्याट्री सकिन लागेसँगै

हिक्क हिक्क भक्कानिदैछन

हिजो हर्ष गीत गाउने रेडियोहरु 

बिजुलिको तारले मात्र भेट्न आउने रे  

बिजुली चै फुर्सदमा छैन रे शनिबार

हिजो चित्र देखाउन बोल्न नथाक्ने 

चुलबुले ती टेलिभिजनहरु

न हासेको देखियो न त रोएकै 

कोठाको शोभा बढाउने कम्प्युटर ल्याई

खुशी थिए माथ्लाघरे काका

तर आज,

अहँ,कम्प्युटर चल्ने नामै लिदैन त

अचानक आँसु झार्छ ऊ

सायद आन्द्राभुडी जस्ता पाटपुर्जा उस्का

खियाले अचार पो बनाइसक्यो कि?

त्यो सहयोगी रेफ्रेजेरेटोर

धेरै भो फ्रीज भाको

जागर छैन अब उसँग सायद 

त्यसैले एमोनियाको गुजारिस गर्छ

प्राय , हरेकचोटि, प्रत्येकचोटि 

तर वास्तविकता अर्कै छ

बास्तबमै, भन्नैपर्दा,

बास्तबिकता तपाईलाई नि था छ

बास्तबिकता मलाई नि था छ

नमिठो यथार्थ, नमिठो बास्तबिकता ।।

गजल

चोर्न मिले चोर्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई
आफ्नैसँग राख्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

माया गर्न नजान्या कि, नजानेझै गरेको हो
माया गर्न सिकाउथेँ मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

बोलाउन खोज्दा पनि, नसुनेझै हिंड्या थ्यौ नि
गल्ती सुधार्न लाउथे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

मायाको बीउ रोपिदिन्थे, उर्वर तिम्रो मनको भुइमा
मल जल गराउथे मैले, मन परेको तिम्रो मनलाई

पूरा गर्न लागिपर्थे, तिम्ले लुकाका चाहनाहरु
सधै खुसी राख्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

antibody बनाउथे, रिसको antigen पत्ता लगाई
रिसाउँदा त्यै दिन्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

चोर्न मिले चोर्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई
आफ्नैसँग राख्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

हो साथी म पागल हुँ

हो साथी म पागल हुँ
तिमी झर्केर बोल्छौ
म शान्त बस्छु
अरुको चित्त दुखोस नदुखोस
हास्नु हसाउनु एकमात्र लक्ष्य तिम्रो
तिमी त्या नि प्वाक्क बोल्छौ
अर्काको चित्त दुख्ने देखे
त्या पनि म शान्त बस्छु
हो साथी म पागल हुँ
तिमी आफ्नो कुरा मात्र हुनुपर्छ ठान्छौ
म सबैलाइ मिलाइ लानुपर्छ भन्छु
तिमी सदाबहार त्यस्तै हुन्छौ
म परिस्थितिरुपी हावासगै बहकिन्छु
तिमी मलाइ रीसले हेर्छौ
तिम्लाइ म मन्द मुस्कानले हेर्छु
हो साथी म पागल हुँ ।।

अपरिचित मान्छे

हिजो साझ करिब ७:१५ बजेतिरको कुरा हो, म तिहारको टीका लाएर आफ्नो निवासतिर फर्कदै थे। बाटो अध्यारो थियो, मुस्किलले नजिक को अर्को मान्छेलाई चिन्न सक्थे म। एकजना अपरिचित जस्तो देखिने मान्छेले नमस्ते सर भनी सम्बोधन गर्यो। प्रतिउत्तरमा मैले हजुर भनेर मलाई नै भनेको हो कि हैन थाहा पाउन खोजे। उसले फेरि नमस्ते सर भन्यो। मैले पनि नमस्ते हजुर भन्दै बाटो लागे। एक मनले नभनेको हैन किन बोल्नु, चिन्नु न जान्नुको तर उस्को 'नमस्ते सर' लाई नसुनेझै गरेर हिडेको अर्को एकजना मान्छेलाई मेरै अगाडि गालिगलौजको सुरुको 'गा' देखि अन्त्यको 'ज' सम्म सबै गरेको सुन्ने सौभाग्य मेरा यी सद्दे कानले पनि पाएका थिए। नढाटिकनै भन्छु मलाई बिनासित्ती 'गालिगलौज' को 'गा' समेत पनि सुन्ने मन थिएन। अपरिचित त्यो मान्छे तिनपाने या चारपाने को कम्तीमा पनि तीन चार डोज चाखेको जस्तो भान पनि हुन्थ्यो। त्यो मान्छेले होसमै या बेहोसीमै भएपनि अर्को अपरिचित मान्छेसँग बोल्न खोज्नु चाहिँ मलाई किनकिन अत्यन्तै राम्रो बानी लाग्यो। हामीमध्ये धेरैजना होसमै हुँदा पनि अर्को मान्छे नजिक नभाको जस्तो पनि गर्ने गर्छौ तर उस्ले बेहोसीमै भएपनि राम्रो काम गरेर गयो।

घोर कलियुग!

घोर कलियुग! दुख लाग्छ यहाँ कि चाहिएको भन्दा धेरै छ चेतनाको स्तर मान्छेहरुको, कि त चाहिएको भन्दा कम। चाहिएजती चेतनाको स्तर भएका मान्छेहरु पाउनु अर्को कुनै ग्रहमा जीव अस्तित्व खोजेजस्तै गाह्रो, अझ भनौ त्यो भन्दा नि गाह्रो। ब्यक्तिगत स्वार्थको बढी महत्व दिने, कुशल नेतृत्व क्षमता प्रदर्शन गर्दै समाज, देश र सम्पुर्ण ब्रह्माण्डकै भलो हुने काम गर्न नसक्ने, गर्न सक्नेको पनि खुट्टा तान्ने, कसैले भनेको कुरामा सही गलत सोच्दै नसोची आफ्नो मगजलाई आफ्नो बिस्तारामै छाडी खाली मगज बिनाको खोपडी बोकेर उनिहरुको पछि लाग्ने या बिरोध गर्ने परिपाटीलाई दुखित मन बनाउदै टुलुटुलु हेर्न विवश छन्, बिचरा नगन्य संख्याका चाहिएजती चेतनाको स्तर भएकाहरु । घोर कलियुग!

" भो निदाउँदिन आज म "

क्यामेराको फ्ल्यासले आँखा झिम्केको
हो झिम्किन्छ, झिम्किदो हो
क्यामेरामा पनि लेन्स हुन्छ
मेरो आखामा पनि लेन्स छ
तर कथा मेरो हो न कि क्यामेराको
डर लाग्छ जसै झिम्किने कोसिस गर्छन
यी लेन्सजडित आँखाहरु
निद्रा लागेको संकेत दिदै
आँखा खुला हुन्जेल नदेखिने उ
बन्द हुनेबित्तिकै टुप्लुक्क आइपुग्छे
नजिकै आउछे, ठट्टा गर्छे
विपनीमा मैले बोलाउदा ठुस्किने उ
आफै मलाई मनाउन पो थाल्छे बा
अझै ठुस्किरा देखी मलाई
सोध्छे चुट्किला सुनाउँ त एउटा
हाँस्न बाध्य पार्छे पार्छे
बिपनामा यो बिपना हो थाहा हुन्छ
सपनामा यो सपना हो कसरी थाहा पाउने?
सपनामात्रको खुसीले चल्छ यो संसार?
ब्यर्थको खुसीको नि महत्व हुन्छ र?
बरु आँखा खुला हुँदाकै बास्तबिकता
सच्चा बास्तबिकताको सच्चा रुप
भो निदाउँदिन आज म ।।

" बुझ्न नसकिने मन, बुझाउन नसकिने मन "

चाहे त्यो वाहिरी चोट होस्
उस्को नराम्रो सुनाउने सँग भिड्दा लाग्ने
या त नराम्रो सुन्नेबित्तिकै लाग्ने भित्री चोट
चोट चाहे जस्तो होस्
रुँइराको यो बुझ्न नसकिने  मनलाई
बुझाउन नसकिएको बेला
उस्को मनपर्ने चक्लेट किन्दिदा नि
शान्त पार्न नसकिएको बेला
कुरा सुनाउन अबेला भएको बेला
बोलीको महत्व बुझ्नेको अभाव खट्किदा
बस् लेखेरै आफ्नो मनको कुरा राख्नु
चाहे त्यो कापीकलमको सहयताले होस्
भित्ता, कम्प्युटर , मोबाइल जेसुकै होस्
अनि हलुँगो हुन्छ मन पहिलेभन्दा
प्राय सबैले यस्तै सुनाउथे
मैले नि कतिलाई यै सुनाए सायद
सुनिआएको कुरा सजिलो नि सुनाउन
तर आज आफैलाई पर्दा था भो
कालीदासबाट  लेखनदास हुँदा पनि
खै! दसको नौ भएन त पिडा यो मनको
सायद भन्नेहरुले भन्न भुले
सम्भावना नहुने कुराको
कतिमा कति परिस्थितिमा ।।

"प्लास्टिक झोला"

प्लास्टिक झोला प्रतिबन्ध
खुब सुनियो यो कुरा
घर, टोलछिमेक र बजारमा
केहीदिन अघि रु एकको सामानमा पनि
दुइटा झोला सित्तै दिने बिक्रेतालाई
रु दशको कपडाको झोला बेच्दै देखियो
प्लास्टिकझैं नटिक्ने कुरामा खप्पिस साथी
कुरा उस्तै अपत्यारिलो रह्यो तर
प्लास्टिक झोला बोक्न थालेको सुनियो
लागियो प्लास्टिके साथीकै लहलहैमा
बोक्न थालियो कपडाको झोला
लात्ताले हानियो प्लास्टिक झोलालाई
प्रेमीप्रेमिको बिछोडमा झैं
बगाइयो आशुका धाराहरु
तेत्रो बर्षको यो सामिप्यता
यै प्लास्टिके साथिको लहलहैमा
रुवाइयो बिचरा त्यो प्लास्टिकलाई
मिल्काइयो बारीका पाटामा
फर्कीफर्की हेर्दा पनि उस्ले
अर्कैतिर फर्किइयो बरु
बालै दिइएन उस्को भावनाको
न त बिदाईका हातहरु हल्लाइयो।

सुनियो बारीका पाटापाटादेखि
टोलछिमेकका गल्लीगल्लीमा
खुब कुंदे महानगरका गाडीहरु
सुनिन्थ्यो यस्तै रह्यो भने
बजारमा प्लास्टिकको नामोनिसान हुदैन
किन जानुपर्यो हिरामोती खोज्न बिदेश
स्वदेशमै प्लास्टिक खोजे हुदैन
बजारमा जे पाउदैन जहाँ जे अभाव छ
तै त हो सुनचाँदी तै त हो बहुमुल्य हिरामोती
नपत्याए भोकमरीमा परेकालाई सोध
दालचामल हैन त सुनचाँदी
दालचामल हैन त हिरामोती
नाकाबन्दीमा परेका शहरीयाहरुलाई सोध
ग्यास हैन त सुनचाँदी
ग्यास हैन त हिरामोती
हो, प्लास्टिक प्रतिबन्धित कार्यक्रम
प्लास्टिकलाई यस्तै बहुमुल्य  बनाउला जस्तो थ्यो।

बिदेशी पर्यटक त घटेघटे
आन्तरिक पर्यटन पनि घट्यो
खुब पढिन्थ्यो अखबारका पानाहरुमा
लाग्यो, किन नगरौं बिचरण यो नगरको
प्लास्टिक प्रतिबन्धित यो शहरको
फुर्सदिलो यो शनिबार दिनको
पि. एम. भिमशम्शेरको बिदाको चलनको
सधैंझै खेल चलिरकै थ्यो टुँडिखेलमा
मान्छेहरु त असंख्य थे नै
प्लास्टिक झोलाहरु नि असंख्य देखियो
पक्कै पनि त्यो प्लास्टिकको खानी
महानगरका गाडीहरुले सुरु गरेनन
मान्छेहरुले अभावैअभावमा प्लास्टिकलाई
साच्चिकै हिरामोती नै बनाइसकेछन
नभए कसरी जम्मा हुन्थ्यो तेत्रो संख्यामा प्लास्टिक झोलाहरु।
कसरी सुरु हुन्थ्यो प्लास्टिक खानी
मैले देखेको टुँडिखेलमा।।