अन्धकार रात
चकमन्न छ टुप्कीहरुमा
लाल्टिन र टर्चलाइटहरुमा
सिर्फ टाँगिएका छन्
बिना करेन्टका तारहरु
हेर्दा यस्तो लाग्छ
एका जमानामा करेन्ट बोक्थे ती
तर आज,
लुगा सुकाउनु तिनको एकमात्र काम
म धेरै भिन्नता देख्तिन
लुगा सुकाउने तारहरु
र शिवजीका नागहरुमा
किनकि
न त्यो तारले सधैं करेन्ट बोक्यो
न त नागले चढाएको दूध नै पियो
दुबै मुर्ति हुन्, मुर्तिझै छ्न्
अब अन्धकार पीडित जनताहरु
हरेक रात पुर्णी हुने
र सुर्यझै चन्द्रमाको शक्ति हुने
बरदान माग्न हिड्दैछ्न्
उनै सृष्टिकर्ता ब्रह्मासँग।
ब्याट्री सकिन लागेसँगै
हिक्क हिक्क भक्कानिदैछन
हिजो हर्ष गीत गाउने रेडियोहरु
बिजुलिको तारले मात्र भेट्न आउने रे
बिजुली चै फुर्सदमा छैन रे शनिबार
हिजो चित्र देखाउन बोल्न नथाक्ने
चुलबुले ती टेलिभिजनहरु
न हासेको देखियो न त रोएकै
कोठाको शोभा बढाउने कम्प्युटर ल्याई
खुशी थिए माथ्लाघरे काका
तर आज,
अहँ,कम्प्युटर चल्ने नामै लिदैन त
अचानक आँसु झार्छ ऊ
सायद आन्द्राभुडी जस्ता पाटपुर्जा उस्का
खियाले अचार पो बनाइसक्यो कि?
त्यो सहयोगी रेफ्रेजेरेटोर
धेरै भो फ्रीज भाको
जागर छैन अब उसँग सायद
त्यसैले एमोनियाको गुजारिस गर्छ
प्राय , हरेकचोटि, प्रत्येकचोटि
तर वास्तविकता अर्कै छ
बास्तबमै, भन्नैपर्दा,
बास्तबिकता तपाईलाई नि था छ
बास्तबिकता मलाई नि था छ
नमिठो यथार्थ, नमिठो बास्तबिकता ।।
No comments:
Post a Comment