हिजो साझ करिब ७:१५ बजेतिरको कुरा हो, म तिहारको टीका लाएर आफ्नो निवासतिर फर्कदै थे। बाटो अध्यारो थियो, मुस्किलले नजिक को अर्को मान्छेलाई चिन्न सक्थे म। एकजना अपरिचित जस्तो देखिने मान्छेले नमस्ते सर भनी सम्बोधन गर्यो। प्रतिउत्तरमा मैले हजुर भनेर मलाई नै भनेको हो कि हैन थाहा पाउन खोजे। उसले फेरि नमस्ते सर भन्यो। मैले पनि नमस्ते हजुर भन्दै बाटो लागे। एक मनले नभनेको हैन किन बोल्नु, चिन्नु न जान्नुको तर उस्को 'नमस्ते सर' लाई नसुनेझै गरेर हिडेको अर्को एकजना मान्छेलाई मेरै अगाडि गालिगलौजको सुरुको 'गा' देखि अन्त्यको 'ज' सम्म सबै गरेको सुन्ने सौभाग्य मेरा यी सद्दे कानले पनि पाएका थिए। नढाटिकनै भन्छु मलाई बिनासित्ती 'गालिगलौज' को 'गा' समेत पनि सुन्ने मन थिएन। अपरिचित त्यो मान्छे तिनपाने या चारपाने को कम्तीमा पनि तीन चार डोज चाखेको जस्तो भान पनि हुन्थ्यो। त्यो मान्छेले होसमै या बेहोसीमै भएपनि अर्को अपरिचित मान्छेसँग बोल्न खोज्नु चाहिँ मलाई किनकिन अत्यन्तै राम्रो बानी लाग्यो। हामीमध्ये धेरैजना होसमै हुँदा पनि अर्को मान्छे नजिक नभाको जस्तो पनि गर्ने गर्छौ तर उस्ले बेहोसीमै भएपनि राम्रो काम गरेर गयो।
No comments:
Post a Comment