" माफ गर्नुहोला महाशय "

सत्य त्रेता द्वापर कलि आइपुग्यो

कथाले मागेको खण्डमा युगै बदलियो

म खुद साक्षी छु,  दुनिया दिवाना बदलियो
बस् म बदलिएन,  मैले बदलिन जानिन

बलवान कहलिएको, समय

समय त बदलियो दिन रातमा
तर मेरा लागी दिनमै रात हुन्थ्यो
अनि हुन्थ्यो रातमै दिन पनि
वसन्तमै शिशिर हुन्थ्यो
अनि हुन्थ्यो शिशिरमै वसन्त पनि ।

बदलिएको हावाले छोएर होला
बाहिरी म भने खुब बदलियो
तेसबेलाको बच्चो म,
अहिले बुढो भएको छु
चम्किलो कसिलो छाला चाउरिएको छ
तेसबेलाका काला केशहरु सेता भए 
कुनै जमाना मा आफ्नै खुट्टामा दरो उभिने म
अहिले प्राणहिन काठका खुट्टाका भरमा छु ।

तर भित्री म,
कुन्नी कुन बलियो पर्खालले घेरिएको
बदलावको हावै छिर्न नसक्ने
कस्तो कोठा भेट्टाउन सकेको
एक चिम्टी परिवर्तनले छोएको होइन
भित्री म भने,
एकैबेरमा बच्चो भैदिन्छ
एकैबेरमा तन्नेरी भैदिन्छ
एकैबेरमा बुढो भैदिन्छ
एकछिनमै यहाँ भएको म
एकछिनमै त्यहाँ हुन्छु
एकछिन मै पाताल धर्ती स्वर्ग पुग्छु
सुर्य ग्रह ताराहरुसग खेल्न,
कहिले म अन्तरिक्ष मा पुग्छु
कहिले म ,
रवि नपुग्ने ठाउँ पुग्ने कवि हुन्छु ।

माफ गर्नुहोला महाशय,  
म म भए, म अरु हुन सकिन
माफ गर्नुहोला महाशय,  
म म भए, म अरु हुन जानिन ।