गजल

चोर्न मिले चोर्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई
आफ्नैसँग राख्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

माया गर्न नजान्या कि, नजानेझै गरेको हो
माया गर्न सिकाउथेँ मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

बोलाउन खोज्दा पनि, नसुनेझै हिंड्या थ्यौ नि
गल्ती सुधार्न लाउथे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

मायाको बीउ रोपिदिन्थे, उर्वर तिम्रो मनको भुइमा
मल जल गराउथे मैले, मन परेको तिम्रो मनलाई

पूरा गर्न लागिपर्थे, तिम्ले लुकाका चाहनाहरु
सधै खुसी राख्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

antibody बनाउथे, रिसको antigen पत्ता लगाई
रिसाउँदा त्यै दिन्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

चोर्न मिले चोर्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई
आफ्नैसँग राख्थे मैले, मनपरेको तिम्रो मनलाई

हो साथी म पागल हुँ

हो साथी म पागल हुँ
तिमी झर्केर बोल्छौ
म शान्त बस्छु
अरुको चित्त दुखोस नदुखोस
हास्नु हसाउनु एकमात्र लक्ष्य तिम्रो
तिमी त्या नि प्वाक्क बोल्छौ
अर्काको चित्त दुख्ने देखे
त्या पनि म शान्त बस्छु
हो साथी म पागल हुँ
तिमी आफ्नो कुरा मात्र हुनुपर्छ ठान्छौ
म सबैलाइ मिलाइ लानुपर्छ भन्छु
तिमी सदाबहार त्यस्तै हुन्छौ
म परिस्थितिरुपी हावासगै बहकिन्छु
तिमी मलाइ रीसले हेर्छौ
तिम्लाइ म मन्द मुस्कानले हेर्छु
हो साथी म पागल हुँ ।।

अपरिचित मान्छे

हिजो साझ करिब ७:१५ बजेतिरको कुरा हो, म तिहारको टीका लाएर आफ्नो निवासतिर फर्कदै थे। बाटो अध्यारो थियो, मुस्किलले नजिक को अर्को मान्छेलाई चिन्न सक्थे म। एकजना अपरिचित जस्तो देखिने मान्छेले नमस्ते सर भनी सम्बोधन गर्यो। प्रतिउत्तरमा मैले हजुर भनेर मलाई नै भनेको हो कि हैन थाहा पाउन खोजे। उसले फेरि नमस्ते सर भन्यो। मैले पनि नमस्ते हजुर भन्दै बाटो लागे। एक मनले नभनेको हैन किन बोल्नु, चिन्नु न जान्नुको तर उस्को 'नमस्ते सर' लाई नसुनेझै गरेर हिडेको अर्को एकजना मान्छेलाई मेरै अगाडि गालिगलौजको सुरुको 'गा' देखि अन्त्यको 'ज' सम्म सबै गरेको सुन्ने सौभाग्य मेरा यी सद्दे कानले पनि पाएका थिए। नढाटिकनै भन्छु मलाई बिनासित्ती 'गालिगलौज' को 'गा' समेत पनि सुन्ने मन थिएन। अपरिचित त्यो मान्छे तिनपाने या चारपाने को कम्तीमा पनि तीन चार डोज चाखेको जस्तो भान पनि हुन्थ्यो। त्यो मान्छेले होसमै या बेहोसीमै भएपनि अर्को अपरिचित मान्छेसँग बोल्न खोज्नु चाहिँ मलाई किनकिन अत्यन्तै राम्रो बानी लाग्यो। हामीमध्ये धेरैजना होसमै हुँदा पनि अर्को मान्छे नजिक नभाको जस्तो पनि गर्ने गर्छौ तर उस्ले बेहोसीमै भएपनि राम्रो काम गरेर गयो।

घोर कलियुग!

घोर कलियुग! दुख लाग्छ यहाँ कि चाहिएको भन्दा धेरै छ चेतनाको स्तर मान्छेहरुको, कि त चाहिएको भन्दा कम। चाहिएजती चेतनाको स्तर भएका मान्छेहरु पाउनु अर्को कुनै ग्रहमा जीव अस्तित्व खोजेजस्तै गाह्रो, अझ भनौ त्यो भन्दा नि गाह्रो। ब्यक्तिगत स्वार्थको बढी महत्व दिने, कुशल नेतृत्व क्षमता प्रदर्शन गर्दै समाज, देश र सम्पुर्ण ब्रह्माण्डकै भलो हुने काम गर्न नसक्ने, गर्न सक्नेको पनि खुट्टा तान्ने, कसैले भनेको कुरामा सही गलत सोच्दै नसोची आफ्नो मगजलाई आफ्नो बिस्तारामै छाडी खाली मगज बिनाको खोपडी बोकेर उनिहरुको पछि लाग्ने या बिरोध गर्ने परिपाटीलाई दुखित मन बनाउदै टुलुटुलु हेर्न विवश छन्, बिचरा नगन्य संख्याका चाहिएजती चेतनाको स्तर भएकाहरु । घोर कलियुग!