" अरे ए मनप्राणी "

म थिए र त तिमी थियौ
म छु र त तिमी छ्यौ
मेरो मनमा, मनमन्दिरमा
म नहुँदो हुँ त?

अरे ए मनप्राणी,
के तिम्ले कहिले सोच्यौ?
के तिम्ले कहिले सोचौली?
म नहुँदो हुँ?
मेरो मन नहुँदो हो?
मेरो मनमा तिमी नहुँदो हो?

अरे ए मनप्राणी,
के तिम्ले कहिले सोच्यौ?
के तिम्ले कहिले सोचौली?
टन्टलापुर घाम लाग्दो हो
वर्षे झरी पर्दो हो
अनि तिमीसँग छाता नहुँदो हो
छाता ओढाइदिने कोही नहुँदो हो
निथ्रुक्कै भिज्दा पनि
कसैले बाँस नदिदो हो।

अरे ए मनप्राणी,
के तिम्ले कहिले सोच्यौ?
के तिम्ले कहिले सोचौली?
तिमी खुसी हुँदि हौ
सुनाउन कोही नहुँदो हो
तिमी दुखमा रुदि हौ
आँसु पुछ्ने कोही नहुँदो हो
साच्ची भन त
नढाँटी भन त
कस्तो लाग्थ्यो तिम्लाई?
म नहुँदो हुँ?
मेरो मन नहुँदो हो?
मेरो मनमा तिमी नभई
अरु नै कोही हुँदो हो?

" मरीमरी बाँचेको मान्छे, बाँचीबाँची मरेको मान्छे "

म बाँचेको मान्छे हुँ
मरीमरी बाँचेको मान्छे
म मरेको मान्छे हुँ
बाँचीबाँची मरेको मान्छे।

बाँचेको म
र
मरेको म
यी दुईबिच मैले
कैयनपटक
आफैँ आफ्नो कपाल खौरेको छु
आफैँ आफ्नो लास बोकेको छु
आफैँ आफ्नो टिला छरेको छु
आफैँले आफैँलाई दागबत्ती दिएको छु
आफैँ आफ्नो अस्तु सेलाएको छु
आफैँ आफ्नो किरिया बसेको छु
र आफैँ आफ्नो नुन पनि बारेको छु।

कहिले म आफैँ आफुसँग हारे
कहिले म तिमीसँग हारे
कहिले अरु कसैसँग हारे
कहिले म आफैँले आफुलाई मारे
कहिले तिम्ले मलाई मार्यौ
कहिले अरु कसैले मलाई मारे।

अचम्मले रोकियो है
बिगतको कहालीलाग्दो
बाह्र बाह्र बर्षसम्म
अरुले अरुमाथि गरेको काटमार
तर
रोकिएन कठैबरा
मैले ममाथि गरेको काटमार
न रोकियो
तिम्ले ममाथि गरेको काटमार
न त रोकियो
अरुले ममाथि गरेको काटमार नै।

हो म
हिजोजस्तै
अस्तिजस्तै
अस्तिको अस्तिजस्तै
पोहोरजस्तै
पोहरको पोहर जस्तै
मरीमरी बाँचेको छु
बाँचीबाँची मरेको छु।

" ए भगवान् "

ए भगवान्,
भगवान् ए
तँ जति सक्छस् नि
त्यति चोटहरु दे
त्यति दुखहरु दे
त्यति बिछोडहरु दे
मलाई कठपुतली सम्झिन्छस्
कठपुतलीझै नचा छमछमी।

ए भगवान्,
भगवान् ए
मैले मनमनै तँलाई देको
सराप नि याद गर्नु
एकदिन,
अरु कोही भगवान् बनोस्
र तँलाई नचाओस्
मलाई जस्तै गरि कठपुतलीमा
फनफनी
छमछमी
उस्कै इच्छाबमोजिम
उस्ले चाहेको बेला
उस्ले चाहुन्जेलसम्म
अनि थाहा होस् तलाई नि
कति गाह्रो हुन्छ सहन
चोटहरु, दुखहरु, बिछोडहरु।

" मेरी आमा सुइना देख्छिन् "

मेरी आमा सुइना देख्छिन्
र म सपना देख्छु
फरक छ त बस् तेत्ती अक्षरमा
थाहा नभएकालाई भन्दिहालुम
सुइना र सपना बिल्कुल उहीँ हुन्
आफुलाई भाषाबिद्नै भन्ठान्ने दुनिया
थाहा नपाएजस्तै गर्छ बुझ्पचाएजस्तै गर्छ
र बिलकुल फरक देख्छ
मेरी आमाले देखेको सुइना
र मैले देखेको सपना मा।

मेरी आमाले उनकी आमालाई
ज्यै भनी बोलाउथिन्
र म उनलाई आमा भन्छु
फरक छ त बस् तेत्ती अक्षरमा
थाहा नभएकालाई भन्दिहालुम
ज्यै र आमा बिल्कुल उहीँ हुन
आफुलाई भाषाबिद्नै भन्ठान्ने दुनिया
थाहा नपाएजस्तै गर्छ बुझ्पचाएजस्तै गर्छ
र बिलकुल फरक देख्छ
मेरी आमाले भनेको ज्यै
र मैले भन्ने गरेको आमा मा।

मेरी आमा माथ्थेट तल्लेट भन्छिन्
र म माथी भन्छु म तल भन्छु
फरक छ त बस् तेत्ती अक्षरमा
थाहा नभएकालाई भन्दिहालुम
माथ्थेट तल्लेट र माथी तल उहीँ हो
आफुलाई भाषाबिद्नै भन्ठान्ने दुनिया
थाहा नपाएजस्तै गर्छ बुझ्पचाएजस्तै गर्छ
र बिलकुल फरक देख्छ
मेरी आमाले भनेको माथ्थेट तल्लेट
र मैले भन्ने गरेको माथी तल मा।

यी त केवल उदाहरण हुन्
अझै कति यस्तै शब्दहरु
कति सुइनाहरु
कति ज्यैहरु
कति माथ्थेट तल्लेटहरु
चेपुवामा परेका छन्
पिल्सिएका छन्
उकुसमुकुस गर्दै
डरत्रासले लुकेका छन्
भाषाबिद् दुनियाको इसारामा।

" अमरावती कान्तिपुरी नगरी "

कान्तिपुर कान्तिपुर नै रह्यो
नगर झन नगरपालिका भयो
नगरपालिका झन महा भयो
तर अमरावती
त्यो तिमी पछी कसैले देखेन
तिमिसगै बिलिन भयो ए भानुभक्त
तिम्ले देखेको अमरावती कान्तिपुरी नगरी।

अमरावती खोज्न मान्छे कम भयो कि
सोझा जनताले जनको संख्या बढाए
वन जङ्गल सोत्तर पारेर खोजे
अग्लो घरबाट हेर्दा देखिन्छ कि भन्ठाने
कमिलाका जस्ता घर हात्तीका भन्दा ठुला बनाए
मरिगए देखिएन ए भानुभक्त
तिम्ले देखेको अमरावती कान्तिपुरी नगरी।

" यी बराबर एम सी एम सी "

तिमी बोल्छौ तिमी बोलाउछौ
तिमी सुन्छौ तिमी सुनाउछौ
म पनि तिमी जस्तै छु
तर यी बिल्कुल उल्टा छन्
उल्टा माने अपोजिट
न बोल्छन् महोदय महोदया
न बोलाउछन् महोदय महोदया
न सुन्छन् महोदय महोदया
न सुनाउछ्न् महोदय महोदया
यी बराबर एम सी एम सी।

जब तिमी निभेका थियौ
अरुको सहयोग खोजेका थियौ
जब तिमी बलेका थियौ
अरुलाई पनि बलाउन खोजेका थियौ
तर यी बिल्कुल उल्टा छन्
उल्टा माने अपोजिट
रोइकराई सबैसँग सहयोग मागे
जब यी महोदय महोदया निभे
तर जब यी महोदय महोदया बले नी
यसरी बल्न खोजे कि मानौ
भगवान पहिलो चोटि प्रकट भए
यिनै महोदय महोदयाको यशले
अनि तथास्तुमा पाए उनै भगवानको
अब कहिले निभ्नुनपर्ने बरदान
अब यी लोडसेडिङमुक्त नेपालझै छन्
यी बराबर एम सी एम सी।

" प्रकृतिको राज "

घरीघरी कालो बादल, मडारिदै आज माथी छ
चट्याङको आवाजसँगै, प्रकाश पनि साथी छ
पुगिसक्यो तिम्रो राज, भन्छु राजगद्दी छोडिदेउ
भन्छ भख्खर शुरु भाको, केही महिना अझै बाँकी छ

प्रकृतीसँग को सक्ने खै, कस्को कस्को तेत्रो दम छ
घमाइलो देख्ने कहिले, जहिले पानीको झमझम छ
आफ्नो दम नबढुन्जेल, लड्ने कोशिस गरे धेरैले
भागे थाहा पाई  प्रकृतिसँग, संसार जलाउने बम छ