" कविताले खुद भनी, कविता लेख्देउ न "

कविता, तिमी खुद कविता हौ
कविताको वर्णन कविताले गर्नु जरुरी छ र?
तिम्रा मृगनयनी आँखाहरु फररर बोलिरहेका हुन्छन्
ओठहरु मीठो सुरतालले बाचन गरिरहेका हुन्छन्
सुनकेसरी केस श्रोताहरुको ध्यान खिचिरहेको हुन्छ
अनि पुक्क परेका स्याउजस्ता गालाहरु,
संगीत भर्न चल्छन्, मादलका गोटीजस्तै।

जादुमयी तिम्रा हातहरु,
चटक्क छिनेको कम्मर,
अनि सलक्क मिलेका पाउहरु
यस्तो हाउभाउले चल्न जानेका छन् कि
गीतसरी बाचन भएका कवितालाई
सजिलै मुर्तरुप दिन जानेका छन्, नृत्यजस्तै।

बिचबिचमा,
सेता हिमालजस्तै देखिने मिलेका दन्तलहरले
छुट्टै आकर्षण पैदा गर्छन्,
यस्तो आकर्षण जस्तो कि
पहिलोचोटी हिमाल र हिउँ देखेका पर्यटकलाई हुन्छ
छट्पटिरहेको बेचैन मन, त्यो पनि शान्त भैदिन्छ।

कविता, तिमी यस्ती सुन्दरताकि खानी छ्यौ
बिना श्रिङ्गार  पनि तिमी यति सुन्दर देखिन्छ्यौ
मैले तिम्रो लागि कविता नलेखिरहदा पनि
हिमाल, पहाड, फाँटहरुले
वनजंगल, जन्तुजनावर, चराचुरुङ्गीहरुले
सलल बग्ने हावाले
आकाशमा उडिहिड्ने बादलुले
झर्झर पर्ने पानीले
पोखरी, ताल, समुन्द्रले
र कलकल बग्ने नदिले
हरदम हरपल तिम्रै कविता लेखिरहेका हुन्छन् ।