" बन्दी "

चारैतिरबाट बन्द कोठामा छु म
बन्द कोठामा एउटा प्वाल पनि छ
उँज्यालोको एकमात्र स्रोत
तर धेरै माथी, धेरै धेरै माथी
धर्तीबाट चन्द्रमा हेरेजस्तै
रहरमै सिमित छ,
त्यहासम्म पुगी बाहिर हेर्ने रहर पनि
जस्तो रहर चन्द्रमा हेर्ने हरेकलाई हुन्थ्यो
चन्द्रमामा पाइला नटेकुन्जेल
सोच्दै बस्छु खै कहिले आउला
मेरो जीवनको सन १९६९।

हो, म एउटा अँध्यारो कोठामा
जिन्दगीको अँध्यारो काटिरहेछु
कति शिशिर गए, कति वसन्त आए खै
पहिले आशाको त्याँन्द्रो चुँडिएको थिएन
खुब गनिन्थ्यो
एक दिन,
एक हप्ता,
एक महिना,
एक बर्ष,
हुँदाहुँदा बाह्र बर्ष
सुनेको थे,
बाह्र वर्षमा खोलो पनि फर्किन्छ
तर मेरो जीवनमा सानो कुलो पनि फर्केन।

अब त,
मभित्रको म पनि मरिसकेको छ
भौतिक म छु त्यो पनि बिर्सिन्छु बेलाबेला
किनकी अबेला भैसकेको छ धेरै नै अबेला
कहिले म आमालाई मात्र सम्झिन्छु
कहिले म आफैलाई समेत बिर्सिन्छु
कहिले त खानाले भरिएको सामुन्नेको थाल पनि खाली देख्छु
कहिले खाली थाल पनि खानाले भरिएको देख्छु
अझ कहिले त नभएकै थाल पनि भएको देख्छु
कहिले सोच्छु म पागल भैसके
कहिले सोच्छु पागल त तिनिहरु हुन्
जसले मलाई पागलझै बनाए
र पागलझै बनाउन दिए
कहिले सोच्छु म जिउदो लास भैसके
कहिले सोच्छु जिउदो लास त तिनीहरु हुन्
जसले मलाई जिउदो लासझै बनाए
र जिउदो लासझै बनाउन दिए।