म एक चट्टान हुँ
तर समथर ठाउको हैन
उ त्या माथी भीरको चट्टान
पहाडको टुप्पोनेरैको भीर
थोरै माटोको भरमा
थोरै आफ्नो भरमा
धन्न बेलैमा अलि गहिरो गरि
मजबुतीले बसेको थे
र ठिङरिङ्ग उभेको छु।
मलाई बर्षे पानीले चुट्छ
त कहिले हिउँदे शीतले कठ्याउछ
दिनको घाम र रातको चिसोले
ज्यादती गर्छन्, ज्यादती
कमजोर झन कमजोर हुदैछु
पावरवाला चस्मा फेर्दा फेर्दा थाकिसके
आखा धमिला झन धमिला हुदैछन्
पोहोर सालदेखी जोर्नी दुखेर हैरान छु
नसाहरु झम्झम गर्छन्
भतभत पोल्छन्
दमले हैरान छु
दिन रात खोक्याखोक्यै
छातीको देब्रेमात्र हैन
दाहिने पाटो नि उत्तिकै दुख्छ
यस्तोमा नगिचैका फुच्चेफुच्ची चट्टान
यीनको चुरीफुरी देखिनसक्नुको छ
कति संघर्षले यत्रो भए
कति जोर लुगा फटाए फटाए
यसो आओ केटाकेटीहरु
मेरो नजिक आओ
तिमेरुलाई कामलाग्ने कुरा
जीवनउपयोगी कुरा सिकाउछु भन्यो
शिक्षादिक्षा चाहिदैन रे फटाहाहरु
झन उल्टै शान्तीले बस्न नदिने
मर्ननसकेको बुढा भनी हिड्छन रे
जवानीले मात्तेका असत्तीहरु।
बिस्तारै मेरा जीउबाट
थोरैथोरै गरि माटो झर्दैछ
एकदिन आउनेछ
म पुरै माटो हुनेछु
या यस्तै बर्षाले पिरोल्न छोडेन भने
चाँडै माटोसँगको सम्बन्ध तोड्नेछु
र पहाडको टुप्पोबाट गुल्टिनेछु बेसीतिर
सिगो चट्टानले केही हानी गर्ला भनी
कोही नडराए हुन्छ
कोही नआत्तिए हुन्छ
मलाई थाहा छ,
म धेरै कमजोर भैसक्याछु
माटो छोडी पहाडबाट गुल्टेको
केहिबेरमा नै म झर्यामझुरुम हुनेछु
र यही माटोमै बिलाउनेछु।
