" अरे ए मनप्राणी "

म थिए र त तिमी थियौ
म छु र त तिमी छ्यौ
मेरो मनमा, मनमन्दिरमा
म नहुँदो हुँ त?

अरे ए मनप्राणी,
के तिम्ले कहिले सोच्यौ?
के तिम्ले कहिले सोचौली?
म नहुँदो हुँ?
मेरो मन नहुँदो हो?
मेरो मनमा तिमी नहुँदो हो?

अरे ए मनप्राणी,
के तिम्ले कहिले सोच्यौ?
के तिम्ले कहिले सोचौली?
टन्टलापुर घाम लाग्दो हो
वर्षे झरी पर्दो हो
अनि तिमीसँग छाता नहुँदो हो
छाता ओढाइदिने कोही नहुँदो हो
निथ्रुक्कै भिज्दा पनि
कसैले बाँस नदिदो हो।

अरे ए मनप्राणी,
के तिम्ले कहिले सोच्यौ?
के तिम्ले कहिले सोचौली?
तिमी खुसी हुँदि हौ
सुनाउन कोही नहुँदो हो
तिमी दुखमा रुदि हौ
आँसु पुछ्ने कोही नहुँदो हो
साच्ची भन त
नढाँटी भन त
कस्तो लाग्थ्यो तिम्लाई?
म नहुँदो हुँ?
मेरो मन नहुँदो हो?
मेरो मनमा तिमी नभई
अरु नै कोही हुँदो हो?

" मरीमरी बाँचेको मान्छे, बाँचीबाँची मरेको मान्छे "

म बाँचेको मान्छे हुँ
मरीमरी बाँचेको मान्छे
म मरेको मान्छे हुँ
बाँचीबाँची मरेको मान्छे।

बाँचेको म
र
मरेको म
यी दुईबिच मैले
कैयनपटक
आफैँ आफ्नो कपाल खौरेको छु
आफैँ आफ्नो लास बोकेको छु
आफैँ आफ्नो टिला छरेको छु
आफैँले आफैँलाई दागबत्ती दिएको छु
आफैँ आफ्नो अस्तु सेलाएको छु
आफैँ आफ्नो किरिया बसेको छु
र आफैँ आफ्नो नुन पनि बारेको छु।

कहिले म आफैँ आफुसँग हारे
कहिले म तिमीसँग हारे
कहिले अरु कसैसँग हारे
कहिले म आफैँले आफुलाई मारे
कहिले तिम्ले मलाई मार्यौ
कहिले अरु कसैले मलाई मारे।

अचम्मले रोकियो है
बिगतको कहालीलाग्दो
बाह्र बाह्र बर्षसम्म
अरुले अरुमाथि गरेको काटमार
तर
रोकिएन कठैबरा
मैले ममाथि गरेको काटमार
न रोकियो
तिम्ले ममाथि गरेको काटमार
न त रोकियो
अरुले ममाथि गरेको काटमार नै।

हो म
हिजोजस्तै
अस्तिजस्तै
अस्तिको अस्तिजस्तै
पोहोरजस्तै
पोहरको पोहर जस्तै
मरीमरी बाँचेको छु
बाँचीबाँची मरेको छु।