सत्ययुगका सत्यहरिश्चन्द्रको पालाजस्तो
कतिपल्ट सोँचे मैले, कतिपल्ट आँटे मैले
लौजा! म नि सत्यवादी बन्छु अब
सत्य बोल्दैमा सत्यको पक्ष लिदैमा
मेरा बाउआमाको के नै जान्छ आखिर
चेत प्राण तब खुले जब जाने मैले
परेका बेला छ नि, चट्टै रुमाल क्यामालुम
शीरको बली पनि चढाइन्छ यहाँ
अब म आफैँ डराउछु बेलाबेला,
कतै बेलैमा अबेला हुने काम त भैराछैन यहाँ।
त्रेतायुगका रामचन्द्र दाजुको पालाजस्तो
कतिपल्ट सोँचे मैले, कतिपल्ट आँटे मैले
लौजा! अब भगवान जस्तो बन्छु पक्का
मान्छेको हित हुने काममा हिट हुन्छु
सुशासन ल्याउछु मर्यादापुरुषोत्तम बन्छु बनाउछु
तब झल्यास्स भए निद्राबाट जब जाने मैले
जिउँदो भगवान देखेकै छैनन् प्रजाले
जिउँदो भगवान देखिसहन्नन् रे राक्षसले
अब म आफैँ डराउछु बेलाबेला,
जवानीमै भगवानकहाँ पठाइदिने त हैनन् कतै।
द्वापरयुगका भीम दाजुको पालाजस्तो
कतिपल्ट सोँचे मैले, कतिपल्ट आँटे मैले
लौजा! अब भीम दाजुजत्तिकै बलवान् बन्छु
जिमखाना जान्छु टन्न डाइट पेल्छु
कौरवजतीलाई जरैदेखी उखेलेर फ्याल्छु
तब डम्बेल फ्यालेर भागेँ जब जाने मैले
भीम दाजुलाई नै डम्बेलमा बाधेर
जिम गर्दैछन आदरणिय कौरब दाजुहरु
अब म आफै डराउछु बेलाबेला,
भीम नाम सुनेर दाजुसँगै बाँधे भने त सकिगो नि।
हो, कति बखत मैले
सत्य बोलेको मन पराइदैन
सत्य बोल्नै दिइदैन कति बखत
कति बखत त,
म आफैँ डराउछु सत्य बोल्न
राज्यप्रजाको सेवा गर्ने सोच छोडी
बरु पहेँलो मेवा खाइन्छ , त्यो पनि,
कौरबका आँखामा धुलो पसेको बेला
हो, म मोडर्न कौरबहरुसँग साह्रै डराउछु
असत्यबादी, मर्यादापुरुषोखत्तम, काँतर,
गमेर हेर त, रत्तिभर फरक छैनाैँ तिमी र म।
कतिपल्ट सोँचे मैले, कतिपल्ट आँटे मैले
लौजा! म नि सत्यवादी बन्छु अब
सत्य बोल्दैमा सत्यको पक्ष लिदैमा
मेरा बाउआमाको के नै जान्छ आखिर
चेत प्राण तब खुले जब जाने मैले
परेका बेला छ नि, चट्टै रुमाल क्यामालुम
शीरको बली पनि चढाइन्छ यहाँ
अब म आफैँ डराउछु बेलाबेला,
कतै बेलैमा अबेला हुने काम त भैराछैन यहाँ।
त्रेतायुगका रामचन्द्र दाजुको पालाजस्तो
कतिपल्ट सोँचे मैले, कतिपल्ट आँटे मैले
लौजा! अब भगवान जस्तो बन्छु पक्का
मान्छेको हित हुने काममा हिट हुन्छु
सुशासन ल्याउछु मर्यादापुरुषोत्तम बन्छु बनाउछु
तब झल्यास्स भए निद्राबाट जब जाने मैले
जिउँदो भगवान देखेकै छैनन् प्रजाले
जिउँदो भगवान देखिसहन्नन् रे राक्षसले
अब म आफैँ डराउछु बेलाबेला,
जवानीमै भगवानकहाँ पठाइदिने त हैनन् कतै।
द्वापरयुगका भीम दाजुको पालाजस्तो
कतिपल्ट सोँचे मैले, कतिपल्ट आँटे मैले
लौजा! अब भीम दाजुजत्तिकै बलवान् बन्छु
जिमखाना जान्छु टन्न डाइट पेल्छु
कौरवजतीलाई जरैदेखी उखेलेर फ्याल्छु
तब डम्बेल फ्यालेर भागेँ जब जाने मैले
भीम दाजुलाई नै डम्बेलमा बाधेर
जिम गर्दैछन आदरणिय कौरब दाजुहरु
अब म आफै डराउछु बेलाबेला,
भीम नाम सुनेर दाजुसँगै बाँधे भने त सकिगो नि।
हो, कति बखत मैले
सत्य बोलेको मन पराइदैन
सत्य बोल्नै दिइदैन कति बखत
कति बखत त,
म आफैँ डराउछु सत्य बोल्न
राज्यप्रजाको सेवा गर्ने सोच छोडी
बरु पहेँलो मेवा खाइन्छ , त्यो पनि,
कौरबका आँखामा धुलो पसेको बेला
हो, म मोडर्न कौरबहरुसँग साह्रै डराउछु
असत्यबादी, मर्यादापुरुषोखत्तम, काँतर,
गमेर हेर त, रत्तिभर फरक छैनाैँ तिमी र म।
